Ο,τι πιάνει γίνεται «χρυσός»
| Ο ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ | «E» 20/12 |
«Τάλιρα, τάλιρα, τάλιρα μόνο έντεκα και οι κρατήσεις δέκα, δεν φτάνουνε για πάρτη μου και θέλω και γυναίκα».Το κοινό παραληρεί στο κατάμεστο «Μουσούρη» καθώς ο Πέτρος Φιλιππίδης τρέχει στη σκηνή του θεάτρου με το ποδήλατο του Μπακαλόγατου. Η παλιά λατρεμένη κωμωδία που σημάδεψε με την ερμηνεία του ο Κώστας Χατζηχρήστος, ευτυχεί στο νέο της ανέβασμα που υπογράφει σκηνοθετικά ο Φιλιππίδης.
Ο ίδιος, κερδίζει το απαιτητικό «στοίχημα». Ο κόσμος δεν κάνει συγκρίσεις και ο Φιλιππίδης γράφει τη δική του ιστορία. «Γίνεται» Μπακαλόγατος, με αλήθεια, αμεσότητα, ακρίβεια ζηλευτή. Κρατάει με σεβασμό μέσα του τον Χατζηχρήστο, έχει πάρει… μαθήματα απ αυτόν και αποδεικνύει ότι οι μαθητές ξεπερνούν ακόμα και τους δασκάλους τους πολλές φορές. Η παράστασή του μοιάζει με γιορτή. Το κοινό παρακολουθεί, μετέχει, γελά με την καρδιά του. Και έπειτα έρχεται η αποθέωση. Οι παλάμες γίνονται κατακόκκινες, το κοινό χειροκροτεί όρθιο. Κι αυτό γίνεται κάθε βράδυ και μάλιστα για δεύτερη χρονιά. Η παράσταση είναι σολντ άουτ για μήνες.
Και «Στις Κουζίνες»
«Είναι μεγάλο δώρο για μένα αυτή η θερμή ανταπόκριση του κοινού, αυτό το: εισπράττουμε την αλήθεια, την κατάθεση ψυχής σου και είμαστε μαζί σου» μου λέει στο καμαρίνι του.
«Και δεν γίνεται μόνο στο θέατρο Μουσούρη. Γίνεται και στο Ηβη και στην παράσταση του έργου Στις Κουζίνες που σκηνοθέτησα. Με στήριξαν και στην ελληνική κωμωδία και στην σκληρή σάτιρα του Εϊκμπορν – κι αυτό ήταν ένα πολύ δύσκολο στοίχημα.
Με γεμίζει δύναμη για νέα τολμηρά πράγματα η τόση αγάπη -απλόχερη αγάπη- του κοινού. Είναι δίπλα μου και τηλεοπτικά ( ο «Λάκης ο γλυκούλης» είναι η πιο μεγάλη επιτυχία της σεζόν και ξετρελαίνει τα μηχανάκια της AGB) και κινηματογραφικά (ο «Ηλίας του 16ου» κέρδισε το κοινό με το που βγήκε στις αίθουσες).
Ξέρεις, πάλεψα πολύ για να δρέψω τους καρπούς που ήρθαν και με πλούτισαν, δεν μου χαρίστηκε τίποτα! Εδωσα μάχες, αγωνίστηκα, αρνήθηκα προτάσεις που δεν με εξέφραζαν, έμεινα χωρίς δουλειά.
Δεν θέλησα να κάνω εκπτώσεις και το πλήρωσα αυτό, αλλά δεν πρόδωσα τα θέλω μου και τα όνειρά μου. Και αυτό μετράει πολύ».
Την «έψαχνε» από μικρός ο Πέτρος. Τον θυμάμαι μαθητή ακόμα της δραματικής σχολής του Θεάτρου Τέχνης να ξεχωρίζει σε παραστάσεις που υπέγραφε σκηνοθετικά ο Κάρολος Κουν – «Ορνιθες», «Πέρσες», «Αγαμέμνων» κλπ.- κι αργότερα, όταν αποφοίτησε, να κάνει το ίδιο σε παραγωγές δυνατές του «Τέχνης» όπως η «Λευκή Απεργία», τα «Θεϊκά λόγια». Εντυπωσίασε και αργότερα όταν συνεργάστηκε με τον Βασίλη Παπαβασιλείου και την «Εποχή» του, όταν έκανε τα πρώτα του βήματα στο «εμπορικό» θέατρο.
Οι επιδόσεις του και η δεινότητά του τον έχρισαν θιασάρχη, οι παραστάσεις του κέρδισαν κοινό και κριτικούς. Μεγάλη γκάμας ηθοποιός αποθεώθηκε παίζοντας από Αριστοφάνη στην Επίδαυρο και Σαίξπηρ στο Ηρώδειο -αλησμόνητος ο Τρελός στον «Βασιλιά Ληρ» του Καζάκου- μέχρι Σακελλάριο στο «Εθνικό», Κλάιστ στο «Βρετάνια» και επιθεώρηση στο «Βέμπο».
«Ποτέ μου δεν σνόμπαρα κανένα είδος. Δόθηκα σε ό,τι κι αν έκανα με όλο μου το είναι!». Δεν επαναπαύεται στις επιτυχίες του. Ανεβάζει κάθε φορά τον πήχη πιο ψηλά. «Αλλιώς δεν έχει νόημα να υπάρχεις στην τέχνη, αν δεν παίρνεις τα ρίσκα σου, αν δεν ανεβάζεις την πήχη, αν δεν τολμάς!».
Τον φέρνω στον νου μου από το 86 που τον πρωτογνώρισα, παθιασμένο νεαρό ηθοποιό με φουντωτά μαύρα μαλλιά-μπούκλες.
Είχε αποφοιτήσει από τη δραματική σχολή του Τέχνης και είχε ένα πάθος για το θέατρο απίστευτο.
Είκοσι δύο χρόνια μετά -στα είκοσι τρία μπαίνουμε- αυτή η φλόγα όχι μόνο δεν ξεθώριασε, αλλά έγινε πιο δυνατή…
Δεν μου χαρίστηκε τίποτα! Εδωσα μάχες, αγωνίστηκα, αρνήθηκα προτάσεις που δεν με εξέφραζαν, έμεινα χωρίς δουλειά. Δεν θέλησα να κάνω εκπτώσεις και το πλήρωσα αυτό, αλλά δεν πρόδωσα τα θέλω μου και τα όνειρά μου. Και αυτό μετράει πολύ
ΠΑΘΙΑΣΜΕΝΟΣ
Παίζει, σκηνοθετεί, μεταφράζει, διδάσκει θέατρο, οργανώνει μια σειρά από παραστάσεις. Ακάματος. Και ουσιαστικά δοσμένος, παθιασμένος στην τέχνη του.
Ο καλύτερος κωμικός της γενιάς του -κι όχι μόνο- είναι ο ηθοποιός της χρονιάς. Γιατί πετυχαίνει στις φετινές -και όχι μόνο- δουλειές του να έχει και εμπορική αλλά και καλλιτεχνική επιτυχία. Κι αυτή είναι μονάχα η αρχή. Γιατί έχει όρεξη, έχει μεράκι, έχει πείσμα. Αυτό το πείσμα που έκανε τον ανερχόμενο ηθοποιό του «Τέχνης», να φτάσει ψηλά, όχι επειδή… σπρώχτηκε ή στηρίχτηκε ή επιβλήθηκε αλλά επειδή έβαζε κάθε φορά υψηλούς στόχους.
Και αυτό θέλει πείσμα, θάρρος και… θράσος!
Βασίλης Μπουζιώτης
